суббота, 30 июня 2012 г.

ՄԻ ԱԿՆԹԱՐԹ...


Մի  ակնթարթ:Մի  վայրկյան: Մեկ  հայացք: Մի  վերջին  շունչ: Արևի  վերջին  շող, մաքուր  օդի  վերջին  կաթիլ: Եվս  մեկ  ակնթարթ  և  վերջԻսկ  հետո՞: Չգիտեմ, չեմ  ուզում  մտածել: Իսկ  միգուցե  փորձես, փորձես  հասկանալ՝  հետո  ինչ  կլինի: Իսկ  վա՞ղը: Չէ՛, պետք  չէ  թափանցել  այնտեղ, ուր  ամեն  ինչ  միապաղաղ  է, միակերպ, անհասկանալի, անորոշ:                                                                                                                                                          «Ախր  այս  ի՞նչ  մտքեր  են  է…» ,- մտածեց  նա: Զգում  էր, որ  իր  մեջ  մի  ներքին  պայքար  էր  գնում. մի  կողմից  փորձում  էր  անտարբեր  երևալ, հանստացնել  ինքն  իրեն  և  շրջապատի  մարդկանց, մյուս  կողմից  ներքին  դրամայի  ականատես  էր, որի  գլխավոր  կերպարները  իր  վախերն  էին: Լարված  պայքարի  ամեն  ակնթարթն   ավելի  է  մոտենում  նրան, ինչից  14-ամյա  աղջիկը  փորձում  է  խուսափել, ինչի  դեմ  փորձում  է  պայքարել:                                               Մի  ակնթարթ: Մի  վայրկյան… Ու  վերջ: «Բայց  չէ՛, սպասիր: Այդպիսի  վայրկյաններ, ակնթարթներ  որքան  եմ  ունեցել` թե՛  լավ, թե՛  վատ, թե՛  երջանիկ, թե՛  դժբախտ: Դրանք  են, որ  խտացել, հավաքվել, կուտակվել  և  վերածվել  են  “իմ  կյանքի”: Որքան  կուզեի  վերացնել  ժամանակը, ասել` կա՛նգ  առ,  ակնթա՛րթ: Սպասի՛ր, թող  ապրեմ: Ես  դեռ  պետք  եմ  սովից  տանջվող  ընկերոջս, ցրտից  սառող  շնիկիս… Ես  պետք  եմ… կա՛նգ  առ, ակնթա՛րթ: Սպասի՛ր: Էհ, մեկ  է  ոչինչ  չի  փոխվելու: Ժամանակն  անընդհատ  է, ակնթարթն` անցողիկ: Մնում  է   միայն  վայելել  կյանքի  վերջին  բերկրալից  վայրկյանն  ու  գնալ  դեպի  անհայտություն… Հաջողությու~ն  Արև, իմ  վերջին  ակնթարթ» ,- մի  վերջին  անգամ  մտածեց  աղջնակը  և  նրա  «ակնթարթն»  առհավետ  կանգ  առավ…

Комментариев нет:

Отправить комментарий